Het is een mooie zaterdagmiddag. De Gennepse Markt en dus ook onze kerk baden in een fraai septemberzonnetje. De kerk is open voor toeristen. Ik ben altijd blij verrast hoeveel belangstelling er voor onze kerk is. Zeker nu we de openingstijd hebben verplaatst naar de middag zien we een toename van geïnteresseerde bezoekers.

En ze komen uit alle windstreken. Regelmatig ook uit het buitenland, nou ja, in Gennep zien we Duitsland niet meteen als buitenland met de grens zo nabij. En ook België is toch een zeer naaste buur.

Het loopt tegen sluitingstijd als een gezin voorzichtig binnenloopt. Ik schat zo in een opa en oma met een jong ouderpaar en kleindochter. Uit België, uit Hoogstraten om precies te zijn beantwoord oma mijn vraag waar zij vandaan komen.

“Onze Eva,” wijst ze vertedert naar haar kleindochter, “wil waar we ook komen altijd de kerk zien.” Dat is wel heel bijzonder dus ik buig me naar Eva en heet haar bijzonder hartelijk welkom. Eva is vier jaar en vertelt me onbevangen dat ze kerken gewoon mooi vindt.

Terwijl Eva met haar moeder nauwgezet een kijkje neemt in de consistorie, de preekstoel en het orgel ontspint zich een gesprek over de bijzondere geschiedenis van onze protestantse gemeente en dus ook over de gedeelde geschiedenis die België en Nederland met elkaar verbindt. “Wij zijn evangelisch geworden,” vertellen Eva’s grootouders. Dat is onverwacht in het overwegend katholieke België hoewel met name de stad en omgeving Antwerpen in die roerige Spaanse tijden ook overwegend protestants was. En Hoogstraten ligt in de provincie Antwerpen. Onze sobere kerk is hen dus niet vreemd. En Eva? Die vindt alles gewoon mooi.

Ze kan ook mooi zingen zegt de trotse papa, waarop ik ‘Onder moeders paraplu’ inzet en Eva na een lichte aarzeling met me meezingt. Natuurlijk wijs ik hen dan ook nog even op het beeldje van Hanneke en Janneke dat sinds deze zomer op de Gennepse Markt staat.

Karel Bruinsma